Vandaag heb ik een lijf

Ben opmerkzaam op je lichaam.

1. Ga eerst voor jezelf na welke houding je hebt ten opzichte van je lijf.
Is er een bepaald deel waar je vaak mee bezig bent? Zijn er delen waar je nooit op let?
Identificeer je je met een bepaalde kwaal?

Deel hier je analyse. Als je niet alles wil delen, is dat prima. Maar deel dat dan.
Het gaat er niet om dat je de meest intieme details in de groep gooit. De bedoeling is dat je voor jezelf helder maakt hoe je je verhoudt tot je lijf.

2. Onderzoek je 'lichaamsbewustzijn'.
Bijvoorbeeld:

  • Voelt je lijf anders als je met verschillende mensen in contact bent?
  • Als je je prettig / onprettig voelt, kan je dat een plek geven in je lijf?
  • Maak 3 keer per dag een 'weerbericht' van je lijf; hoe verandert het door de dag heen.
  • Kan je patronen in je lichaamshouding ontdekken?

Deel je ervaringen.

3. Pas een patroon aan
Als je van jezelf weet dat je iets heel vaak doet (schouders vastzet, handen in je zakken doet, een bepaald geluid maakt etc.), kan je het dan veranderen?
Lukt het om er opmerkzaam op te zijn? Wat voel je als je het probeert te veranderen? Wat verandert er als je het volhoudt?

Achtergrond

Je lichaam lijkt vaak een gegeven. We worden ons er vaak pas van bewust als er iets niet 'goed' voelt.
Maar het is een bijzondere bron van informatie. Door daar aandacht aan te geven kan je dingen te weten komen die anders onbewust blijven.

 

Geplaatst in pilot2017.

16 reacties

  1. Laatste maanden word ik me steeds meer bewust van de reacties in mijn lijf in contact met anderen.  Wellicht komt het door de hoogspanning waar ik onder geleefd heb. Vanmiddag werkte ik met iemand in dezelfde ruimte. Ik merkte een ongemakkelijkheid in haar aanwezigheid en een soort opluchting toen ze wegging zojuist. Het rare is : ik ken die persoon nauwelijks. 

    Ik vind het verder een moeilijke opdracht. Al snel komt het te dichtbij om er iets over te schrijven.

  2. Ik en mijn lijf hebben een steeds prettigere verstandhouding.

    De afgelopen jaren ben ik me eerst meer bewust geworden van spanning op verschillende plaatsen. Veel daarvan is al veel minder/losser geworden. Wat ik daarin nog steeds verbazingwekkend vind is dat ik nu die ontspanning heel goed kan voelen, en dus ook die spanning met terugwerkende kracht. Maar als je me een paar jaar geleden naar spanning had gevraagd, had ik die als zo normaal ervaren dat ik ‘m niet had kunnen aanwijzen. … Misschien is er dus nu ook nog vanalles in mijn lijf dat ik wellicht later ontdek, dat ik nu niet zie/weet/ervaar?

    Ik ga een paar keer per dag een body-check doen. Even naar binnen keren, mijn lijf af gaan, rond voelen en voelen wat er te voelen is … ik ben benieuwd …

  3. Interessant Marieke en Sjaan, dat jullie allebei de spanning uit het verleden noemen.

    Ik ben bezig met het overnemen van een hypotheek. Of tenminste; dat wil ik, maar dat is nog niet rond. En het is onduidelijk en onzeker. In de afgelopen tijd merkte ik dat die spanning een heel precieze plek heeft. Namelijk net een stukje onder mijn borstbeen en net iets boven waar ik denk dat m’n maag zit. Het voelt als een balonnetje.

    En nou dacht ik dat ik het er de hele tijd was. Maar nu ik er beter op let, blijkt dat niet zo te zijn. Vandaag de hele dag nog niet.

    Vanmorgen maakte ik een wandelingetje en lette ik op ‘wat voel ik nu?’ Ik kon een piepklein pijntje voelen in mijn rechterknie. Maar boeiender was de hele rest van mijn lijf; dat voelde allemaal heel ok. Zoiets als de smaak van water; niet echt ‘iets’, maar wel heel comfortabel.

  4. Gister had ik een “unheimisch” gevoel. Ik ken dat wel , kan het niet pakken. Het valt wel altijd samen met naar huis gaan. Maar mijn reactie was eten.  onbewust. Dus voorafje, hoofdmaaltijd, toetje, koekje. B ij mindful eten heb ik geleerd driekwart vol is genoeg. Maar nu was het echt on-ge-mak-ke-lijk. Daarna kon ik moeilijk de slaap vatten. Ik wilde weg van mezelf en die volle maag. Ik merkte dat ik er allerlei nare gedachten over had, vooral verwijtend. Dat werd er niet beter van. Toen ben ik gaan zitten en heb al mijn aandacht gegeven aan mijn lijf. Ik begon ook bewust te ademen. er kwam meer kalmte. ik kon erbij blijven. ik kon het meer accepteren.

    • Dankjewel Sjaan, voor deze intieme bijdrage. Van mijn kant een diepe buiging voor de moed om zo’n moeilijk moment met ons te delen.

      Fijn om te lezen dat het hielp om aandacht te geven aan het hele complex van een ongemakkelijk lijf, niet kunnen slapen en verwijten.

      In wat je schrijft valt me de verbinding tussen ‘unheimisch’, ‘op weg naar huis’ en het lichaam op. Voor mij hebben ‘thuis’ en ‘lichaam’ veel met elkaar te maken; het lichaam als plek om thuis te zijn.
      Het klinkt belangrijk. Ik ben benieuwd of je deze week verder wil gaan kijken naar dit gevoel of dat je misschien ook hele andere ervaringen op het spoor kan komen.

  5. Ga eerst voor jezelf na welke houding je hebt ten opzichte van je lijf.

    Ik ben gaandeweg de jaren steeds positiever over mijn lijf. Ik vind het sowieso een groot mystiek iets dat zo’n gecompliceerd apparaat als het menselijk lichaam het “doet”. Dat minieme bewegingen mogelijk zijn, dat er razendsnel geschakeld wordt tussen mijn ogen, brein en vingers als ik dit typ. Dat is toch ongelooflijk. Mijn waardering voor mijn voeten en benen, waar ik toch alweer 47 jaar op kan steunen is groot 🙂  Mijn armen en hoofd zijn prima. Wat lastiger vond ik het mijn billen en buik te omarmen, maar daarbij leer ik van mijn dochters die in een andere generatie opgroeien en rondingen strak inpakken en er trots op zijn.

    Wat ik ook onwaarschijnlijk boeiend vind is de samenhang tussen lijf en denken, voelen. Dat ik herstel van de griep op het moment dat ik me overgeef aan het feit dat ik ziek ben en mijn verzet opgeef. Dat ik kippenvel krijg als iemand me vertelt over spirituele ervaringen. Dat  mijn lijf weet wanneer iemand authentiek is of wijsheid/waarheid deelt van een diepere laag.

    Is er een bepaald deel waar je vaak mee bezig bent? Zijn er delen waar je nooit op let?

    Nee, niet echt. Ben me tamelijk bewust van mijn lijf, denk ik. Scan regelmatig.

    Identificeer je je met een bepaalde kwaal?

    Eh.  Nee. Maar mijn omgeving geeft me de afgelopen maanden veel signalen dat mijn grieperigheid, gekwakkel en darmproblemen (ongebruikelijk voor mij) toch vast wel een psychische oorzaak hebben. Dat irriteert me, ik word er eigenlijk schijtziek van, en dan krijg ik dus ook diarree 😉

    Dus ja misschien heb ik de griep wel omarmd om mezelf rust en ruimte te gunnen deze winter…

  6. Ik heb overigens een tijdje de PH-waarde van mijn urine bijgehouden. Heeeeeel interessant.

    Ik ontdekte dat mijn PH flink veranderde door met wie ik de dag doorbracht. Sommige mensen hadden een verzurende werking en andere een neutraliserende werking. Een fijne harmonische dag leverde een groen strookje op en een dag met wat meer spanning knalgeel. Ook zo’n mirakel van het lichaam.

  7. Mijn houding tov mijn lijf is denk ik ook heel ok. Ik ben er wel blij mee. Het doet het allemaal goed en heeft (nog) geen gebreken. Ik merk in mijn conditie ook nog niet echt dat ik ouder wordt. Een aantal jaren geleden leek het er wel op dat er wat begon te haperen. In de herfst kreeg is steevast een ernstige verkoudheid (maanden lang) waar in niet meer vanaf kwam zonder een middeltje. Toen heb ik mijn voedselpatroon omgegooid, ben gestart met yoga en heb meer balans gebracht in mijn leven. Laatst was ik nog even verkouden, maar in twee dagen was het weer over.

     

    Is er een bepaald deel waar je vaak mee bezig bent? Nee, ook niet echt. Zijn er delen waar ik nooit op let? Ik doe geregeld een body scan, maar dan kom ik eigenlijk nooit spanning of andere zaken tegen, ook niet als ik wel gespannen ben. Hooguit dat ik een vol gevoel kan hebben na het eten of dat mijn adem te hoog zit. Maar verder kan ik maar moeilijk in contact komen met mijn lichaam. Denk ik. Of gaat dat onbewust?

      • Tsja, dat weet ik dus ook niet zo goed. Ik hoor van anderen dat bepaalde yoga bewegingen emoties in hen los kunnen maken. Nu ik dat zo schrijf bedenk ik me dat ik dat bij de yoga ook heb, maar dat zijn eigenlijk alleen maar gevoelens van blijheid, ontspanning enzo. Maar tot heden maakt het bij mij nooit negatieve gevoelens los, zoals verdriet, boosheid of pijn. Doe ik de yoga dan niet goed? Of kan ik niet goed in contact komen met mijn lichaam? Dat zijn dan vragen die ik mezelf wel stel. Daarnaast hoor ik mensen ook vaak zeggen dat ze boosheid, verdriet of spanningen ook letterlijk ergens in het lichaam kunnen voelen. Dan geeft het lichaam al een signaal af. Ook dat heb ik niet. En ik ben echt wel eens boos, verdrietig of gespannen 🙂 

        •  

          Tja… ingewikkeld. Want je zou kunnen zeggen dat het contact tussen emoties en lichaam zo slecht is, dat die emoties niet eens in het lichaam komen. Of juist precies omgekeerd; dat het contact heel soepel is en emoties gewoon niet vast komen te zitten in het lijf…

          Vorig jaar heb ik een training bij René Maas gedaan – over ‘focusing’; Renate was er ook bij. En daar ging het ook over het lichaam en bepaalde gebeurtenissen of belangrijke thema’s. Daarbij was voor mij een interessante ingang om te ‘voelen’ welk stuk van mijn lijf bij zoiets hoorde. De associatie met een plek was vaak heel makkelijk aan te wijzen – nog zonder het in te vullen wát het dan was. Dus niet ‘ik voel spanning in mijn schouders’, maar ‘als je aan je familie denkt, welke plek in je lijf hoort daar dan bij?’ bijvoorbeeld.
          Heel boeiend.

  8. Ik was zelf heel blij dat deze oefening pas deze week aan de beurt was. Vóór deze week had ik een hele tijd hoofdpijn. En daar zou ik dan aandacht aan moeten besteden deze week en daar had ik geen zin in. Maar net voor deze week klaarde de hoofdpijn op. Dus daar was ik mooi vanaf. Dacht ik.

    Helaas was het donderdag toch weer raak. Het voelde als een soort verstopping net onder m’n schedeldak.

    In de tijd daarvoor heb ik vanalles geprobeerd om er vanaf te komen – stomen, soort sinuszalfje. Het gekke is dat ik het meest voor de hand liggende – gewoon een paracetamol nemen – niet doe. Terwijl ik dit schrijf, bedenk ik dat dat best raar is. Maar ik weet wel waarom ik dat niet doe; ik vind een paracetamol geen oplossing, maar symptoombestrijding. (ik maak nu de mentale aanttekening ‘symptoombestrijding is ook ok’)

    Donderdag bedacht ik dat ik er niet iets aan ging doen, maar er wel contact mee ging maken; wat is de hoofdpijn? Ik zat op een bankje, in een bosje, de zon scheen. Ik kwam er snel achter dat ik dan wel contact wilde maken, maar stiekem toch hoopte dat daardoor de hoofdpijn zou verdwijnen. En dat vond ik geen echt contact maken. Ophouden met ‘ik wil dat je weggaat’ vond ik niet makkelijk. Maar ‘je hoeft van mij nu niet weg’ kon wel. Dat maakte ruimte om heel precies na te gaan wáár het nou pijn deed. Dat was wel bovenin m’n hoofd, maar ik kon voelen dat het te maken had met een spanning bovenaan m’n nek. Ik kon het niet laten om mijn nek en schedelbasis even te masseren – de hoofdpijn mag echt wel blijven, maar dit is toch wel prettig?

    Ik ben er niet achter gekomen waar de hoofdpijn nou vandaan kwam – alhoewel alle plannen om iets aan de hypotheek spanning (zie hierboven) en de naderende dood van de buurvrouw er best wat mee te maken kunnen hebben.
    Toen ik wegging van het bankje was de hoofdpijn er ook gewoon nog. Maar mijn verhouding ermee was wel wat veranderd.

    De volgende dag was die toch weg.

  9. Ik heb een prima verstandhouding met mijn lichaam opgebouwd de afgelopen 50 jaar. Ik heb best veel geaccepteerd, een plek gegeven en ben in staat mijn lichaam fit te houden en er plezier van te hebben. Op één ding na. ik heb een oude, bekende plek, en dat is pijn in mijn hoofd. In mijn voorhoofd- en bijholtes. Dat is mijn barometer, mijn zwakke plek ben ik gaan denken, voor als ik gestrest ben, me ongelukkig voel, angstig ben.. Ik ben daar eigenlijk al vanaf mijn tienertijd mee bezig, heb er aandacht voor, want zo lang is dat al bij me. Ik voel het verband tussen de hoofdpijn met hoe ik me voel, gebeurtenissen in mijn leven, en ik ervaar ook de connectie met spanning in mijn spieren vooral van nek en rug. Maar wat ik ontdekt heb, is dat ik het mezelf ook altijd een beetje verwijt als ik weer hoofdpijn heb. Eigen schuld. Dat maakt me eigenlijk nog machtelozer. Maar er is nog iets: ik ben altijd al allergisch geweest. Hooikoorts. En daarvoor heb ik al zo veel geprobeerd, gedaan en gelaten in mijn leven.. En het is rechtstreeks gekoppeld aan mijn hoofdpijn. Ik kan me dus hartstikke goed voelen, en tóch plotseling geveld worden door snerpende koppijn. Dat maakt me altijd een beetje meer down dan strikt genomen gerechtvaardigd is. ik kan vaak nog best redelijk functioneren. De laatste jaren boek ik overigens ook goede vooruitgang, onder andere door op mijn dieet te letten en door het aanpakken van een schimmel dat zich in mijn lijf had genesteld. Ik blijf dus hoopvol dat ik er ooit zo goed als vanaf zal zijn.. Het is volgens mij dus en-en: hoofdpijn als barometer voor innerlijke processen, én gewoon een rechtstreekse reactie op dingen in de lucht buiten mij. Ik beschouw het ook echt als iets van buiten, iets gemeens waar ik niks aan kan doen. Maar toch ook niet. Dat is rationeel. Ik merk op een dieper niveau dat ik het toch ook altijd weer mezelf verwijt. ‘Kan ik me nou echt niet weren tegen zoiets sukkeligs als hooikoorts?’ Het is denk ik dat ik er niet goed de controle over kan hebben.. Die interne kritiek, dat is voor mij een uitdaging. En dat is wat ik tegenkom als ik naar dit aspect van mijn lijf kijk. Dát is mijn oefening: aandacht geven aan mijn hoofdpijn, het accepteren en er waardevrij over blijven.

Geef een reactie